Tue, Dec 1 · 8:00 PM GMT+3
Mesh yapıyı getirdi, Nerve zekâyı getiriyor.
Son yıllarda veriyi önce merkezde topladık (warehouse), sonra gevşekçe depoladık (lake), ardından sahipliği ekiplere dağıttık (mesh). Lakehouse’lar kurduk, Unity Catalog’lar açtık, pipeline’lar yazdık.
Peki silolar neden hâlâ yerinde?
Data Mesh sahipliği dağıttı ama siloları çözmedi. Birçok kurumda siloları alanlara yaydı ve aralarında birlikte çalışma zorunluluğu kurmadı. Şimdi kurumlar aynı hatayı yapay zekâ ajanlarıyla tekrarlıyor ve sorunu ajanların kendiliğinden çözeceğini varsayıyor.
Bu etkinlikte bu sorunlara yanıt olarak geliştirdiğim Data Nerve çerçevesini ilk kez detaylıca anlatıyorum. Data Nerve, Data Mesh’in yerini almıyor, onun eksik bıraktığı katmanı ekliyor: zekâ, yaşam döngüsü ve hesap verebilirlik.
Neler konuşacağız?
Data Mesh neyi çözdü, neyi çözemedi? Sahada gördüğümüz gerçek sorunlar
Ajan Zekâ Katmanı (T1–T5): Hangi ajan neyi görebilir, neye asla dokunamaz? Şema kayması, tazelik, PII ve kalite kontrolleri ajanlara nasıl dağıtılır?
Heartbeat Kuralı: Sahibi, tüketicisi ve sonlanma tarihi olmayan veri ürünleri neden emekliye ayrılmalı?
Canlı Metadata: Elle doldurulan kataloglar yerine ajan faaliyetinin yan ürünü olarak sürekli güncel kalan metadata
MDM Bağımsız Alanı: Birden fazla ekibin senkronize etmek zorunda kaldığı veri (ör. müşteri verisi) neden tek bir alana ait olmalı?
Silo Yıkım Protokolü: Siloları tespit etmek, sınıflandırmak ve ortadan kaldırmak için yapılandırılmış bir süreç
Mimariden bağımsızlık: Databricks, klasik EDW ya da karma bir yapı fark etmez. Yeniden platform kurmadan başlamak mümkün.
Kimler için? Veri mühendisleri, veri ve çözüm mimarları, data governance ekipleri, veri liderleri ve kurumunda yapay zekâ ajanlarını üretime taşımaya çalışan herkes.